Basari_Oykusu

Yıl 1991 Aralık ayında İstanbul'da Bayrampaşa Ticaret Meslek ve Anadolu Mahalli İdareler Meslek Lisesinde görev yaptığım zamanlarda o kadar çok ilginç olaylar yaşadım ki! Hani derler ya anlatsam roman olur. Bir tanesini sizlerle paylaşmak istiyorum... " Haftada 36 saat ve 69 kişilik sınıflarda branşım olmamasına rağmen öğretmen yetersizliğinden dolayı İngilizce derslerini vermek zorunda kalmıştım. ( yanlış anlaşılmasın zorunda derken zevkle anlattığım bir dersti. 3 yıl boyunca devam etti) Sınıflar çok kalabalık, okul çok büyük ve İstanbul'da okul ev arası tam 4-5 saat süren gidiş-geliş. Sabah 04:00 da evden çıkış ve akşam 21:30-22:00 arası eve dönüş.... Bu tempoda bir çalışma devam ederken bir nöbetim sırasında koridorda Ümit isimli öğrencimle burun buruna geldik. Ağzında bir şeyler çiğneyip sırıtarak suratıma baktı ve ne oluyor der gibi bir hareketle yol vermemi bekledi. Oldu bitti okulda öğrencilerin sakız çiğnemesinden çok büyük rahatsızlık duyarım. Sert bir görünüm sergileyip ağzındakini yutmasını sınıfa öyle girmesini söyledim. Yanıt çok basit gelmişti. - yutamam hocam- Bu durum beni biraz daha sinirlendirip gerginleştirmişti. Öğrencimin ensesinden tutup başını geriye doğru çekerek yut çabuk diye bir emir cümlesi kullandım. Ancak ümit ısrarla yutmayacağını söylüyordu. O zaman çöpe tükürmesini söyledim ve ağzından çıkarttığı şey beni şaşkınlığa uğrattı. Bu bir jilet yarısı idi..... Kendime hakim olup şaşkınlığımı ve çaresizliğimi hissettirmeden. bu hareketinin ne kadar yanlış olduğunu bunu yaparken ne düşünerek canını yaktığını ve kendisine ne kadar zarar verdiğini ifade eden bir çok cümle sarf ettikten sonra aldığım yanıt beni daha çok üzmüştü. Ümit'in yanıtı aynen şuydu " hocam siz aileniz ve arkadaşlarınız tarafından dışlanmanın ne olduğunu bilir misiniz? Her gün evden çıkarken akşama dönmese diye uğurlandığınız oldu mu? Okula geldiğinizde bu serseri nerden çıktı diye yüzünüze bakıldı mı? Bunları yaşadıysanız ancak beni anlarsınız. Bana değer veren insanlar ise köprü altında benim gibi jilet çiğneyenler " Bu yanıttan sonra bir kaç nasihat daha verip sınıfına yerleştirdim. Dersler arada nöbet derken gün bitti ama aklım hep Ümit'de takılı kaldı. Bu çocuğum için bir şeyler yapmalıydım.... Çok fazla uzatım sizleri sıkmak istemiyorum. Geri kalan yaşananları özetle anlatayım. Öğrencimin evine gidip ailesiyle tanışmak istedim ve bunu yaptım. Okula gelmediği bir günde sınıf arkadaşları ile bu durumu paylaştım ve aralarına almaları için ricada bulundum. Bunu garantiye almak içinde Rahmetli Baş Muavinimiz Abdullah Beyden de izin alarak sınıflar arası halı saha futbol turnuvası düzenledim. Her maçlarına gittim. Diğer öğretmen arkadaşlarında katılımını sağlayarak öğrencilere değerli oldukları ve bizler tarafından önemsendikleri mesajını iletmeye çalıştım. Özelliklede Ümit'e tutduğu takımın formasından hediye edip her maçta oynamasını sağladım. Turnuva sonunda Ümit'in sınıfı birinci oldu. Bunda onun payı çok büyüktü. Arkadaşları Ümit olmadan sahaya çıkmaz oldu.Bir öğrencimizi kazandık ve ailesine de kazandırdık. İstanbul'dan ayrıldığımda Ümit son sınıftaydı. Ankara'ya tayinim çıktı ve 2. yılımda okuluma bir mektup geldi. Zarfın üzerinde bir çok iade kaşesi ve adreste bulunamadı ibareleri vardı. Arka Yüzünde ise Ümit!in adı ve adresi.... Merakla zarfı açtım. Yazılanları okuyup bitirdiğimde ağlıyordum. Oğlum okulu bitirmiş, askere gitmiş ve oradan bana ulaşmış bir de asker kıyafetiyle resmini koymuş mektuba; kendisini hayata döndürdüğümü, bu güne geldiyse benim sayemde olduğunu yazmış ve daha birçok güzel şey ... İki yada üç kere askeriyeden mektuplaştık ve İstanbul'a evine döndüğünde bir düğün davetiyesi gönderdi. Tabi ki gittim, mutluluğunu paylaştım. Beni eşine ve çevresine tanıtırken sarf ettiği cümleler her zaman bana gurur vermiştir. "

Yaşadığım bu olay sadece Ümit'e fayda sağlamadı aynı zamanda bana da bir faydası oldu. 1992 den beri her yıl sınıf öğretmenliği yaptığım sınıflarımda her öğrencim için açmış olduğum bir ajanda sayfası ve hem okul hem aile durumunu takip ettiğim bir sürü defterim oldu.

ÖĞRETMENLİĞİN EN GÜZEL YANI BU MANEVİ YÖNLERİ değilmidir arkadaşlar!